In mijn achtertuin heb ik een grote vijver; die kreeg ik er bij toen ik meer dan tien jaar geleden mijn huis kocht. Ik wist niets van vijvers. Menigeen in mijn direkte omgeving blijkbaar wel en ik kreeg adviezen die varieerden van 'je moet er niets aan doen, lekker de natuur zijn werk laten doen' tot 'je moet hem wel elk jaar schoonmaken'. Toch heb ik iets gekregen met die vijver. O ja, er zaten veel goudvissen in.

Mijn vijver
Ik heb eerst maar eens boeken over vijvers gelezen en het wel en wee rondom mijn vijver een tijdje aangekeken; zo merkte ik dat er een heel eigen ecosysteempje in de vijver zat. De vissen overleefden zonder bijgevoederd te worden en er kwam zowaar nageslacht. Het water was kraakhelder en dat ging gewoon vanzelf. Mijn zwager heeft wel eens een fles water uit mijn vijver meegenomen om te enten in zijn vijver. Een andere indicatie dat het goed gaat met je vijver is de aanwezigheid van waterlopers, oftwel schrijverkes, zoals Guido Gezelle heeft gedicht. En die zie ik elk jaar, net zoals de prachtige libelles.

Ik heb ook hele mooie planten om en in de vijver staan; altijd bloeit er wel iets. Prachtig vind ik de waterlelies die in de zomer de vijver bedekken. Ook van de irissen kan ik genieten en van alle vrouwenmantel die rondom de vijver bloeit. Door een pomp aan te zetten komt er een waterval in beweging en een fonteintje en hoor je het geluid van kabbelend water. Een aangename plek om ’s-morgens je koffie te drinken of een boek te lezen. (Tenminste, in een mooie zomer).

Ook in de winter heeft de vijver iets. Er heeft al eens een stevige ijslaag op gelegen die mij makkelijk kon houden. Ook dan weer krijg je ongevraagd advies om een wak te slaan voor de vissen, of om dat juist niet te doen omdat de vissen daarvan in de stress schieten en dood gaan! Je zelf goed informeren is dan echt wel handig. Overigens, ik heb geen wak geslagen want mijn vijver bleek diep genoeg, maar dat moet je natuurlijk wel weten!

Opeens vond ik dat mijn tuin(tje) de winterjas wel kon uitdoen. Ik ben er altijd een groot voorstander van om in de winter het loof te laten zitten; ook veeg ik altijd alle bladeren de tuin in, in plaats van ze bijeen te vegen en in de kliko te doen. Dat is immers goed tegen eventuele vorst, is mij geleerd.

Maar nu zijn de lentekriebels er weer: de kou is weg, de merels zijn terug en dus is het ook tijd om de tuin lenteklaar te maken. Eerst maar eens al het loof verwijderd en dan altijd weer de hamvraag: wat snoei ik nu? Hoe zat het ook weer met de rozen, de hortentia, en die plant met die gele blaadjes en rode besjes? Ook de hibiscus zet me altijd voor problemen.


Ik heb gezien dat de stekjes van de braam en framboos die ik vorig jaar geplant heb scheuten gaan krijgen; die doen het. Yeah!
Meteen rondom de vijver het een en ander gesnoeid en zowaar de vissen weer gezien! Net als de eerste muisjes. Daar ben ik minder blij mee, maar dan: hun winterslaap is blijkbaar voorbij en is dit weer een teken dat de lente echt is begonnen.

Aan het eind van de dag bleek de buurman een kuub mest gekocht te hebben wat veel te veel voor zijn tuin was; die ligt nu mooi ook in mijn tuin. De krokusjes en narcisjes zijn er spontaan van gaan groeien!
De lente is begonnen!